Dorota Kania

Pomiń i przejdź do zawartości (naciśnij enter)

Resortowe dzieci
Cień tajnych służb
Publicystyka
Książki
Patronite
Filmy

Resortowe dzieci
Cień tajnych służb
Publicystyka
Książki
Patronite
Filmy

Dorota Kania
2025-09-222025-09-22

22.09.1997. Prokuratura wojskowa umorzyła śledztwo w sprawie plka Ryszarda Kuklińskiego skazanego zaocznie na karę śmierci w 1984 roku.

Nawigacja wpisu

Poprzedni artykuł

Następny artykuł

Możesz również polubić

Kalendarium

Kalendarium

Manifestacja w obronie wolnych mediów

Kalendarium

Kalendarium

Nie był szpiegiem. Musiał zginąć

Wyrok śmierci zapadł, zanim padło pierwsze pytanie. Sala sądowa była tylko scenografią, a proces – starannie wyreżyserowanym spektaklem. W lutym 1950 roku Wojskowy Sąd Rejonowy w Szczecinie nie szukał prawdy. Szukał ofiar. Jedną z nich był Bronisław Stefan Klimczak, przedwojenny oficer Wojska Polskiego, żołnierz kampanii wrześniowej, więzień nazistowskich obozów koncentracyjnych. Człowiek, który przeżył Pawiak, Majdanek i Gross-Rosen – nie przeżył Polski Ludowej. Od Mławy do Gross-Rosen Urodził się 28 sierpnia 1913 roku w Rędzinach pod Częstochową. Karierę wojskową rozpoczął w połowie lat 30., a tuż przed wybuchem wojny otrzymał stopień podporucznika. We wrześniu 1939 roku walczył pod Mławą i Kutnem, brał udział w obronie Warszawy. Został ranny. Po kapitulacji trafił do obozu przejściowego w Skierniewicach. Uciekł. Nie złożył broni. Już w listopadzie 1939 roku działał w konspiracji. Związał się z Polskim Związkiem Wolności, służył w oddziale Stanisława Wiznera „Huragana”. W marcu 1942 roku wpadł w ręce Gestapo. Śledztwo oznaczało tortury. Potem był Pawiak, Majdanek, Gross-Rosen i Litomierzyce – podobóz Flossenbürga. Przeżył. I to okazało się jego największą winą. Nowa Polska, stare metody W maju 1945 roku wrócił do kraju. Chciał normalności. Zamieszkał w Słupsku, na krótko podjął służbę w Milicji Obywatelskiej. Związał się z Genowefą Zielińską, wychowaną we Francji. W 1947 roku poznał Gastona Drueta, byłego francuskiego jeńca wojennego. To wtedy – według aktu oskarżenia – miał rozpocząć się jego „szpiegowski proceder”. Klimczak, rozczarowany nową władzą i jej brutalnością, przekazywał informacje dotyczące sytuacji wojskowej i społecznej. Najpierw Druetowi, potem – już wprost – przedstawicielom konsulatu Francji: wicekonsulowi René Barentowi i sekretarzowi André Robineau. Dla stalinowskiego aparatu bezpieczeństwa to było wystarczające. Trzeba było tylko zbudować historię. Aresztowanie, które miało wywołać międzynarodowy skandal 18 listopada 1949 roku na lotnisku Okęcie zniknął André Robineau, pracownik konsulatu Francji w Szczecinie. Oficjalnie – wsiadł do samolotu. Faktycznie – został aresztowany przez funkcjonariuszy MBP. Dzień później w Szczecinie zatrzymano Klimczaka. Tak narodziła się „sprawa Robineau” – pokazowy proces, który miał uderzyć nie tylko w oskarżonych, lecz także w relacje dyplomatyczne między Warszawą a Paryżem. Polska Ludowa potrzebowała wroga. Francja idealnie się do tej roli nadawała. Proces bez obrony i bez złudzeń Proces ruszył 6 lutego 1950 roku przed Wojskowym Sądem Rejonowym w Szczecinie. Skład sędziowski, prokurator, świadkowie – wszyscy byli elementami jednej układanki. Oskarżeni „przyznali się” do winy. Klimczak został przedstawiony jako cyniczny zdrajca, były oficer sanacyjny, rzekomy kapo z obozu koncentracyjnego. Dowodów nie było. Były za to zeznania wymuszone w śledztwie. 14 lutego zapadł wyrok. Kara śmierci. Bez okoliczności łagodzących. Egzekucja w cieniu tajemnicy Bronisław Klimczak złożył prośbę o ułaskawienie. Sędziowie byli przeciwni. Bolesław Bierut odmówił. 12 grudnia 1950 roku, o godzinie 18.15, Klimczak został stracony w Kielcach. Dlaczego przewieziono go właśnie tam – do dziś nie wiadomo. Został pochowany anonimowo, na cmentarzu Piaski. Pośmiertny wyrok sprawiedliwości Dopiero po 66 latach prawda zaczęła przebijać się przez archiwa. W 2016 roku IPN odnalazł szczątki Klimczaka. W 2019 roku Sąd Okręgowy w Szczecinie unieważnił wyrok śmierci, uznając go za zbrodnię sądową. 12 grudnia 2019 roku, dokładnie w rocznicę egzekucji, Bronisław „Sokół” Klimczak został pochowany z honorami w rodzinnych Rędzinach. Za późno – ale wreszcie sprawiedliwie. Sprawa Robineau – pokaz siły stalinowskiego państwa Proces Klimczaka był tylko fragmentem większej operacji. Sprawa Robineau doprowadziła do gwałtownego ochłodzenia stosunków polsko-francuskich, zamknięcia Instytutu Francuskiego, fali aresztowań i czystek dyplomatycznych. To był czas, gdy w Polsce wyrok zapadał szybciej niż pytanie, a sprawiedliwość nosiła mundur i miała gotowy scenariusz. Dziękuję, że przeczytałeś /przeczytałaś artykuł do końca. Jeżeli chcesz, by powstawały na tej tego typu materiały, włącz się proszę jako Patron. Twoje wsparcie jest bezcenne! buycoffee.to/dorota-kania patronite.pl/dorota.kania
…
Moczar i komando śmierci UB

11 grudnia 1945 w katedrze św. Stanisława Kostki w Łodzi odbyło się nabożeństwo pogrzebowe zamordowanego przez UB działacza Polskiego Stronnictwa Ludowego Bolesława Ściborka. Jego pogrzeb stał się manifestacją polityczną, która jednak nie wpłynęła politykę polskiego rządu z nadania Moskwy wobec ludowców. Po 1945 roku Polskie Stronnictwo Ludowe stało się dla komunistów najgroźniejszym przeciwnikiem politycznym. Miało masowe poparcie na wsi, cieszyło się autorytetem Wincentego Witosa i Stanisława Mikołajczyka, a do tego odwoływało się do tradycji przedwojennego ruchu ludowego i konspiracyjnego SL „Roch” oraz Batalionów Chłopskich. Dla komunistycznych władz było jasne: jeśli PSL się nie złamie – nie będzie pełnej władzy.Narzędziem „rozwiązania problemu PSL” stał się Urząd Bezpieczeństwa, a w województwie łódzkim – budowany przez Mieczysława Moczara system inwigilacji, prowokacji i fizycznej likwidacji niewygodnych ludowców.Jednym z najbardziej wstrząsających przykładów tej polityki jest zabójstwo Bolesława Ścibiorka – lewicowego, ale niezależnego działacza PSL. Urząd Bezpieczeństwa jako główne narzędzie walki z PSL Urząd Bezpieczeństwa (UB) od początku nie był klasyczną „policją polityczną”, lecz filarem komunistycznego systemu. Wobec PSL UB stosował pełen wachlarz środków: inwigilację działaczy – rozbudowana sieć informatorów, podsłuchy, obserwacja zebrań i spotkań, aresztowania i przesłuchania – pretekstem były rzekome kontakty z „bandami”, „reakcją” czy „wrogami ludu”, prowokacje i rozbijanie zebrań – wysyłano funkcjonariuszy i agentów, by dezorganizowali obrady, wywoływali konflikty, zastraszali uczestników, kampanie oszczerstw – próby przedstawiania PSL jako partii „reakcyjnej”, „hamującej przemiany” albo rzekomo wrogiej reformie rolnej. Jednak w przypadku takich ludzi jak Bolesław Ścibiorek UB posuwał się jeszcze dalej – do politycznych zabójstw maskowanych jako „napady bandyckie”. Mieczysław Moczar i „specjalny system” wobec PSL w Łódzkiem W województwie łódzkim kluczową rolę w działaniach przeciwko PSL odgrywał Mieczysław Moczar. To właśnie on: stworzył tajny system inwigilacji PSL, powołał w ramach Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa specjalne grupy funkcjonariuszy, których zadaniem było niszczenie struktur PSL od środka, organizował akcje polegające na: rozbijaniu zebrań partyjnych, zastraszaniu działaczy, napadach udających „bandytyzm”, utrudnianiu działaczom ludowym zdobycia pracy. W praktyce wyglądało to tak, że UB kreował „bandy”, które miały „rabować i zabijać”, ale w odpowiednim momencie dostawały od bezpieki konkretne zlecenie: uderzyć w działaczy PSL, księży, lokalnych liderów. Po wykonaniu zadania – „bandyci” byli likwidowani przez inne grupy bezpieczeństwa, a opinia publiczna otrzymywała narrację o „rozbiciu bandy rabunkowej”. Właśnie w ten model idealnie wpisuje się sprawa zabójstwa Bolesława Ścibiorka. Bolesław Ścibiorek – ludowiec, którego UB bało się szczególnie Bolesław Ścibiorek nie był „reakcjonistą z podziemia”, jak chciała to później przedstawiać propaganda. Przeciwnie – był człowiekiem o poglądach lewicowych, zaangażowanym społecznie, ale zarazem głęboko zakorzenionym w niezależnym ruchu ludowym. W okresie międzywojennym był nauczycielem, wychowawcą młodzieży, działaczem ZMW RP „Wici”, podczas okupacji – działaczem SL „Roch” i Batalionów Chłopskich, pełnił funkcję Kierownika Walki Cywilnej na okręg łódzki, po wojnie współorganizował ZMW „Wici”, zasiadał w Radzie Naczelnej SL i był posłem KRN, po śmierci Wincentego Witosa, w listopadzie 1945 r., przystąpił do Polskiego Stronnictwa Ludowego, zostając zastępcą sekretarza Naczelnego Komitetu Wykonawczego PSL. Ścibiorek symbolizował to, czego komuniści bali się najbardziej:lewicowy, wiarygodny na wsi, doświadczony konspirator, zakorzeniony w tradycji ruchu ludowego, a przy tym zdecydowany przeciwnik monopolu PPR i dyktatu UB. Dlatego wobec niego aparat bezpieczeństwa zastosował cały arsenał nacisków. Groźby, aresztowanie, ostrzeżenia – UB „przygotowuje grunt” Zanim padł strzał, były: bezpośrednie groźby śmierci – gdy Ścibiorek wraz z grupą Stanisława Bańczyka przygotowywał się do wejścia do PSL, w hotelu sejmowym zjawiło się dwóch „nieznanych osobników”, którzy ostrzegli, że za wstąpienie do PSL „zapłaci życiem”, aresztowanie przez Wojewódzki Urząd Bezpieczeństwa w Łodzi – choć był posłem KRN, UB nie zawahał się zatrzymać go, demonstrując, że immunitet nic nie znaczy wobec „władzy bezpieczeństwa”. Były to klasyczne „sygnały ostrzegawcze” wysyłane przez bezpiekę:albo się cofniesz, albo znikniesz. Ścibiorek się nie cofnął. Kontynuował działalność w PSL, angażował się w organizowanie struktur i jednoczenie ruchu ludowego wokół Mikołajczyka. Dla UB był to jasny sygnał: trzeba przejść do „rozwiązania ostatecznego”. Grupa „Orsza” – bandycki parawan dla operacji UB W tym samym czasie w Jeżowie i okolicy działała sabotażowo-dywersyjna grupa, na której czele stał: Wacław Kucikiewicz ps. „Orsza” – były żołnierz AK, jego zastępca Wiesław Płoński ps. „Wilczek”, współpracujący z nimi Bolesław Panek „Gryf”. Grupa ta miała na koncie napady rabunkowe, zabójstwa, ataki na rolników i konwoje. Formalnie – „banda rabunkowa”. W rzeczywistości – struktura zorganizowana i wykorzystywana przez aparat bezpieczeństwa: z ustaleń wynikało, że grupę „Orszy” zorganizowały władze bezpieczeństwa w Skierniewicach, UB używał jej do wykonywania „brudnych zadań”, których nie wypadało firmować oficjalnym podpisem urzędnika państwowego. Pierwszy zamach na Bolesława Ścibiorka planowano już we wrześniu 1945 r. podczas uroczystości rocznicowych na cmentarzu w Jeżowie. Plan się nie powiódł, bo Ścibiorek niespodziewanie wyjechał wcześniej.Ludzie „Orszy” jednak nie odpuścili – zaczęli go dyskretnie obserwować. To nie był „przypadkowy napad”. To była długotrwała obserwacja i przygotowanie. Zabójstwo Bolesława Ścibiorka – scenariusz napisany przez UB 5 grudnia 1945 r., około godziny 22, zabójcy ustalili, że Ścibiorek przebywa w mieszkaniu przy ul. Przejazd 30 m. 2 w Łodzi, razem z siostrzeńcem Henrykiem Bolesławem Kopytko. Według relacji: „Orsza” z ludźmi wszedł do mieszkania, Ścibiorka zastrzelono w łazience strzałem w głowę, cała akcja trwała kilka minut, Ścibiorek, krótkowidz, bez okularów, miał sądzić, że ma do czynienia z jednym z interesantów. Formalnie sprawcami byli: Władysław Baran – uznany za głównego sprawcę, były funkcjonariusz MO, Wiesław Płoński, Bolesław Panek. Baran zginął już w styczniu 1946 r. podczas „awantury z milicjantami”. Płoński i Panek zostali aresztowani 9 sierpnia 1946 r., skazani na śmierć przez Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie i straceni 12 listopada 1946 r. Sam „Orsza” miał zginąć prawdopodobnie z ręki jednego ze swoich ludzi; jego ciało odnaleziono dopiero w 1951 r. Schemat jest aż nadto czytelny: UB organizuje „bandę”, banda dokonuje politycznego zabójstwa działacza PSL, część sprawców ginie „przypadkiem”, reszta zostaje skazana i stracona jako „bandyci”, rola Urzędu Bezpieczeństwa i polityczny charakter zbrodni zostają zasłonięte. Zabójstwo Ścibiorka było więc modelową operacją UB: polityczny cel, bandycki parawan, zacieranie śladów. Pogrzeb Ścibiorka – wielka manifestacja przeciw bezpiece 11 grudnia 1945 r. w łódzkiej katedrze św. Stanisława Kostki odbyło się nabożeństwo pogrzebowe. Pogrzeb przerodził się w: masową manifestację wsi i miasta, hołd dla ludowego męczennika, milczący protest przeciwko metodom Urzędu Bezpieczeństwa. W uroczystościach wzięło udział około 25 tysięcy osób:działacze […]
…
„Dajcie mi człowieka, a paragraf się znajdzie”

To on miał wypowiedzieć zdanie, które przeszło do historii totalitarnych sądów: „Dajcie mi człowieka, a paragraf się znajdzie”. Podczas procesów politycznych nazywał oskarżonych „plugawym robactwem, które należy rozdeptać”. Andriej Januariewicz Wyszynski – prawnik, komunista, dyplomata i jeden z najgroźniejszych wykonawców stalinizmu – przeszedł drogę od mienszewika do twarzy sowieckiego terroru. Urodził się 10 grudnia 1883 w Odessie, zmarł 22 listopada 1954 w Nowym Jorku Polskie korzenie i rewolucyjny życiorys Urodzony 10 grudnia 1883 roku w Odessie, wywodził się z polskiej rodziny szlacheckiej. Jego ojciec, January Wyszyński, był aptekarzem i parafianinem kościoła katolickiego w Baku. Młody Andriej przez lata balansował pomiędzy polityką a prawem – angażował się w działalność Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Rosji, jako mienszewik uczestniczył w wiecach robotniczych i studenckich, wielokrotnie aresztowany przez carską Ochranę. W więzieniu trafił do celi z… Iosifem Dżugaszwilim, późniejszym Stalinem, który osobiście zażyczył sobie takiego „współlokatora”. Po rewolucji lutowej 1917 roku to właśnie Wyszynski wydał nakaz aresztowania Włodzimierza Lenina jako „szpiega niemieckiego”. Mienszewik, który stał się ulubieńcem bolszewików Dopiero w 1920 roku oficjalnie zasilił szeregi bolszewików. Samo środowisko partyjne długo nie darzyło go zaufaniem – pamiętano jego „odchylenie mienszewickie” i „dobre maniery, zupełnie nieproletariackie”. Mimo to nawet wrogowie przyznawali mu wyjątkową inteligencję i prawniczą biegłość. Pełnił funkcję rektora Uniwersytetu Moskiewskiego (1925–1928), gdzie zapisał czarną kartę historii jako inicjator „fizycznego oddziaływania” – tortur stosowanych przez aparat bezpieczeństwa. Ojciec sowieckiego prawa terroru Wyszynski stworzył teorię prawa, która idealnie odzwierciedlała logikę totalitaryzmu:➡ prawo nie ma odzwierciedlać sprawiedliwości – ma służyć polityce;➡ przyznanie się oskarżonego jest koroną dowodów;➡ im bardziej rozwinięta świadomość obywatela socjalizmu, tym… surowsza powinna być kara. Ta doktryna stała się fundamentem wielkiej czystki lat 30.W 1935 roku objął stanowisko prokuratora generalnego ZSRR, stając się najważniejszym oskarżycielem kraju Stalina. Procesy pokazowe – teatr nienawiści Jego nazwisko budzi grozę przede wszystkim w kontekście moskiewskich procesów pokazowych: proces szachtyński (1928), „prompartii” (1930), proces „szesnastu” (1936), proces „siedemnastu” (1937), proces „dwudziestu jeden” (1938). W salach sądowych – transmitowanych, komentowanych, nagłaśnianych – oskarżeni „przyznawali się” do winy, po latach tortur i nacisku NKWD, zanim jakakolwiek rozprawa się rozpoczęła. Najbardziej symboliczną próbą fanatyzowania opinii publicznej było jego żądanie w 1936 roku: „Żądam, by tych wściekłych psów rozstrzelano – wszystkich, co do jednego!” Kariera dyplomatyczna po terrorze Gdy fala czystek zaczęła się cofać, także on stał się niewygodny. W 1939 roku został odsunięty od prokuratury, ale – w przeciwieństwie do setek tysięcy innych – nie stracił życia.Stalin wykorzystał jego kompetencje w polityce zagranicznej: wiceprzewodniczący Rady Komisarzy Ludowych (1939–1944), minister spraw zagranicznych (1949–1953), przedstawiciel ZSRR przy ONZ. To Wyszynski nadzorował „instalowanie” komunistycznych rządów m.in. w Łotwie i Rumunii, gdzie jego ultimatum zmusiło króla do dymisji rządu. Mroczny epilog Po śmierci Stalina szybko stracił znaczenie. Wysłany na placówkę do Nowego Jorku, zmarł w listopadzie 1954 roku. Pochowano go u boku przywódców ZSRR – na Placu Czerwonym. Dopiero po 1956 roku, w czasie destalinizacji, jego nazwisko zaczęło funkcjonować jako symbol nadużyć prawa i zabójczej propagandy.Pojawiły się również dokumenty sugerujące, że przed rewolucją mógł być agentem carskiej Ochrany – choć ta informacja pozostaje przedmiotem dyskusji historyków. Dlaczego jego postać jest tak istotna? Bo Wyszynski zbudował narzędzia prawne, które zamieniły sądy w broń polityczną. Nie był tylko pachołkiem systemu – był jego architektem.W czasach, gdy prawo w rękach władzy może stać się narzędziem opresji, historia Wyszynskiego brzmi jak trudne ostrzeżenie. Źródła Instytut Pamięci Narodowej Aleksandr Orłow, wspomnienia Dokumenty Prokuratury ZSRR (1936–1938) Materiały archiwalne dot. procesów moskiewskich Prace Wyszynskiego: Sądownictwo ZSRR, Teoria dowodów sądowych w prawie radzieckim Dziękuję, że przeczytałeś /przeczytałaś artykuł do końca. Jeżeli chcesz, by powstawały na tej tego typu materiały, włącz się proszę jako Patron. Twoje wsparcie jest bezcenne! buycoffee.to/dorota-kania patronite.pl/dorota.kania
…

Resortowe dzieci. Politycy.

Resortowe dzieci. Politycy.

Wychowani w rodzinach działaczy i funkcjonariuszy KPP, PZPR. Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, a potem SB trafili do polityki a ich kariery były kontynuowane w III RP.

Resortowe dzieci. Media.

Resortowe dzieci. Media.

Kompendium wiedzy ludziach mediów i o wpływach i powiązaniach ze służbami specjalnymi i władzami PRL, które zostały wniesione z PRL do III RP.

Resortowe dzieci. Służby

Resortowe dzieci. Służby

Prawie 1000 stron fascynujących historii, nazwisk, dat, liczb i dokumentów. Twarde dane o dynastiach w służbach specjalnych przywiezionych do Polski na sowieckich czołgach

Resortowe dzieci. Biznes

Resortowe dzieci. Biznes

Błyskotliwi wizjonerzy wolnego rynku, budowniczowie finansowych potęg i rodzinnych korporacji biznesowych. Wszyscy mieli związki ze służbami specjalnymi PRL lub partią – matką czyli PZPR.

Szanowni Państwo! Zapraszam serdecznie do odwiedzania mojej strony internetowej, na której znajdziecie unikalne teksty - zarówno informacyjne jak i publicystyczne oraz dotyczące historii PRL i III RP. Teksty przygotowane specjalnie dla Państwa, których tematyka wzbudza zainteresowanie. Codziennie nowa porcja informacji, a także możliwość bezpośredniego obejrzenia filmów na moim kanale YouTube i odwiedzin moich profili w mediach społecznościowych: X, Facebooku, Instagramie. Jestem otwarta na Państwa sugestie proszę o sygnały o czym chcielibyście Państwo przeczytać: dmkpress@interia.pl Wasze opinie są dla mnie bardzo cenne, ponieważ chcę tworzyć tę stronę razem z Wami - bez odbiorcy, czytelnika, widza - praca twórcy nie ma żadnego sensu.

Przez lata mojej pracy dziennikarskiej koncentrowałam się na wpływie przeszłości na naszą teraźniejszość. I nadal zamierzam to robić - bez wiedzy i pamięci historycznej bardzo trudno diagnozować współczesną rzeczywistość. Bo jeżeli nie znamy przyczyny, jakże możemy trafnie zidentyfikować skutek? Przecież jego praprzyczyna leży właśnie w przeszłości. Czy to będą konkretne działania, czy związki, czy kariery. Nie dajmy sobie wmówić, że jesteśmy oszołomami, szukającymi spiskowych teorii. Zawsze przeszłość miała wpływ na teraźniejszość i tylko ignorant może twierdzić, że to nie ma żadnego znaczenia. Poszukiwanie prawdy jest pasjonujące i mam nadzieję, że Państwo weźmiecie w tych poszukiwaniach czynny udział.

© prawa autorskie2025 Dorota Kania. Wszelkie prawa zastrzeżone.Polityka prywatności

Biogram
Kontakt
Polityka prywatności

Zarządzaj zgodą

Aby zapewnić jak najlepsze wrażenia, korzystamy z technologii, takich jak pliki cookie, do przechowywania i/lub uzyskiwania dostępu do informacji o urządzeniu. Zgoda na te technologie pozwoli nam przetwarzać dane, takie jak zachowanie podczas przeglądania lub unikalne identyfikatory na tej stronie. Brak wyrażenia zgody lub wycofanie zgody może niekorzystnie wpłynąć na niektóre cechy i funkcje.

Funkcjonalne Funkcjonalne Zawsze aktywne

Przechowywanie lub dostęp do danych technicznych jest ściśle konieczny do uzasadnionego celu umożliwienia korzystania z konkretnej usługi wyraźnie żądanej przez subskrybenta lub użytkownika, lub wyłącznie w celu przeprowadzenia transmisji komunikatu przez sieć łączności elektronicznej.

Preferencje Preferencje

Przechowywanie lub dostęp techniczny jest niezbędny do uzasadnionego celu przechowywania preferencji, o które nie prosi subskrybent lub użytkownik.

Statystyka Statystyka

Przechowywanie techniczne lub dostęp, który jest używany wyłącznie do celów statystycznych. Przechowywanie techniczne lub dostęp, który jest używany wyłącznie do anonimowych celów statystycznych. Bez wezwania do sądu, dobrowolnego podporządkowania się dostawcy usług internetowych lub dodatkowych zapisów od strony trzeciej, informacje przechowywane lub pobierane wyłącznie w tym celu zwykle nie mogą być wykorzystywane do identyfikacji użytkownika.

Marketing Marketing

Przechowywanie lub dostęp techniczny jest wymagany do tworzenia profili użytkowników w celu wysyłania reklam lub śledzenia użytkownika na stronie internetowej lub na kilku stronach internetowych w podobnych celach marketingowych.

Zarządzaj opcjami Zarządzaj serwisami Zarządzaj {vendor_count} dostawcami Przeczytaj więcej o tych celach

Zobacz preferencje

{title} {title} {title}