Portal, który miał być symbolem walki z hejtem, sam stał się jego nośnikiem. OKO.press – projekt ideologiczny z jasno określoną linią światopoglądową.
Kulisy powstania, nazwiska w radzie fundacji, źródła finansowania i sądowe spory pokazują obraz znacznie bardziej złożony – i znacznie bardziej polityczny – niż oficjalna narracja.
To nie jest tylko historia jednego portalu.
To historia o tym, kto dziś realnie kształtuje debatę publiczną w Polsce – i za czyje pieniądze.
OKO.press od lat kreuje się na medium kontrolne i obywatelskie. Także silnie zaangażowane po jednej stronie sceny politycznej. Klasycznym przykładem jest aktywność podczas kampanii wyborczych a także powiązane z OKO.press Archiwum Osiatyńskiego – w którym w czasach rządów PiS publikowano nagonkę na „nieprawomyślnych” sędziów i prokuratorów wspierając jednocześnie skrajnie upolitycznioną organizację Iustitia, której członkowie kooperowali z politykami Platformy Obywatelskiej.
Kolejne kampanie, personalne powiązania, zagraniczne granty i kontrowersyjne materiały – jak głośny spot z księdzem w roli głównej – wywołują burzę i pokazują hipokryzję.
Spór o OKO.press to dziś coś więcej niż medialna wymiana ciosów. To opowieść o wpływach, pieniądzach, personaliach i ideologii. Walka z konserwatystami – Kościołem Katolickim, partiami politycznymi -przede wszystkim z Jarosławem Kaczyńskim prezesem Prawa i Sprawiedliwości, prezydentem RP i środowiskiem konserwatywnym. Ataki na służby specjalne i wojsko w czasach rządów PiS, Państwową Komisję do spraw badania wpływów rosyjskich na bezpieczeństwo wewnętrzne Rzeczypospolitej Polskiej w latach 2007–2022 i jej szefa prof. Sławomira Cenckiewicza obecnego szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego.
Ludzie którzy są cytowani lub z którymi rozmawia OKO.press należą do ich ideologicznego środowiska. To biesiadujący z Rosjanami Piotr Pytel, to ci, którzy atakowali powstanie Wojsk Obrony Terytorialnej i Antoniego Macierewicza, politycy Lewicy i Koalicji Obywatelskiej i wulgarni hejterzy. Każdy, kto może p marksizmumóc w realizacji ideologicznego celu.
A jednocześnie – agresywna promocja „nowego świata” m.in ideologii LGBT i neomarksizmu.
Geneza OKO.press. Projekt po zmianie władzy
Serwis wystartował 15 czerwca 2016 roku, kilka miesięcy po objęciu rządów przez PiS. Wydawcą jest Fundacja Kontroli Obywatelskiej „OKO, którą powołali w większości ludzie działający w „lewej frakcji” podziemnej „Solidarności”
- Piotr Pacewicz – sekretarz Bronisława Geremka, wieloletni zastępcy redaktora naczelnego GW,
- Helena Łuczywo – córka Ferdubnadra Habera, funkcjonariusza KPP skazanego w II RP za działalność przeciwko niepodległej Polsce, współzałożycielka „GW”, zasiadała we władzach Agory, jedna z najbogatszych Polek,
- Seweryn Blumsztajn – podobnie jak Jacek Kuroń i Adam Michnik członek Hufca Walterowskiego – powstałych w ramach Związku harcerstwa Polskiego drużyn młodzieżowych na wzór radzieckiej Organizacji Pionierskiej imienia W. I. Lenina; wieloletni redaktor „GW”
- Jacek Rakowiecki – w 1989 związał się z „Gazetą Wyborczą”; był sekretarzem redakcji, kierownikiem działu kultury, dyrektor wykonawczy i członkek zarządu Agory
- Jan Ordyński – wieloletni dziennikarz „Rzeczpospolitej”. W grudniu 2010 Komisja Etyki Polskiego Radia uznała, że Ordyński złamał kartę etyki Polskiego Radia i naruszył kodeks dziennikarski, promując w dwóch audycjach publicystycznych swoje lewicowe poglądy i ograniczając udział w dyskusji osobom o innych poglądach politycznych
Powstanie portalu OKO.press było możliwe dzięki wsparciu Agory, spółki „Polityka” oraz osób prywatnych.
Kadrowy transfer z „Gazety Wyborczej”
Największy „zaciąg” do OKO.press nastąpił właśnie z byłych pracowników Gazety Wyborczej (zwolnieni m.in po redukcjach w Agorze) . W zespole OKO.press znaleźli się m.in
- Mariusz Jałoszewski – Gazeta Stołeczna – dodatek warszawski do GW
- Miłada Jędrysik – dział zagraniczny GW
- Agnieszka Jędrzejczyk – redaktor w GW
- Włodzimierz Nowak – redaktor naczelny magazynu „Duży Format” GW
- Anna Mierzyńska – autorka tekstów w GW
- Szymon Opryszek – autor tekstów w GW
- Agata Szcześniak -redaktor GW. audycje ,TOK FM
- Izabela Wierzbicka – zastępca redaktora naczelnego „Wysokie Obcasy” GW
- Sławomir Zagórski – wieloletni dziennikarz GW
Jednym z kluczowych redaktorów został Edward Krzemień. W „Raporcie z weryfikacji WSI” pojawia się informacja, że w latach 90. był inspirowany przez te służby do publikowania krytycznych materiałów dotyczących polityków prawicy.
Ojcem dziennikarza był Ignacy Krzemień (Isaak Feuerberg) – wysoki funkcjonariusz Głównego Zarządu Informacji LWP, wymieniony w raporcie tzw. komisji Mazura z 1957 roku jako współodpowiedzialny za „stosowanie wypaczonych metod operacyjnych skutkujących skazywaniem niewinnych ludzi”.
Tutaj pisałam o ojcu dziennikarza Michała Komara: https://dorotakania.pl/2026/01/26/twarze-bezpieki-waclaw-komar/
Rada Fundacji i środowiskowe powiązania
W radzie Fundacji zasiadają m.in.:
- Jerzy Baczyński – redaktor naczelny „Polityki”, zarejestrowany jako KO SB ps. „Bogusław”
- Jarosław Kurski – wieloletni zastępca redaktora naczelnego Adama Michnika w „GW”
- Jacek Kucharczyk – związany z projektami środowiska George Sorosa Open Society
- Monika Płatek – była asystentka ministra sprawiedliwości PRL
Jerzego Bafii, działaczka młodzieżówki komunistycznej SZSP. - Elżbieta Korolczuk – współautorka raportu „Bunt kobiet. Czarne Protesty i Strajki Kobiet”. Pracuje na Uniwersytecie Södertörn w Sztokhomie i wykłada w Ośrodku Studiów Amerykańskich na Uniwersytecie Warszawskim. Członek rady Fundacji „Akcja Demokracja” i Rady Kobiet przy Prezydencie Warszawy
To zestawienie nazwisk jest dowodem na silne zakorzenienie portalu w określonym środowisku ideowym.
Finansowanie OKO.press. Granty i zagraniczne fundacje
Model finansowania portaluopiera się na wpłatach indywidualnych oraz grantach. Wśród grantodawców pojawiają się:
- USAID (w okresie prezydentury Joe Biden)
- Fundacja im. Stefana Batorego – założona przez George Soros
- Sigrid Rausing Trust – zalożona w 1995 roku przez Sigrid Rausing Civitates to fundusz połączonych zasobów, co oznacza, że jest finansowany przez grupę kilkunastu europejskich podmiotów. Do sieci fundacji należą m.in.:
- Fundacja im. Stefana Batorego (Polska)
- King Baudouin Foundation (Belgia)
- Adessium Foundation (Holandia)
- OAK Foundation ( Szwajcaria)
- Fritt Ord (Norwegia)
- Robert Bosch Stiftung (Niemcy)
- Open Society Foundation (USA)
Dla środowiska OKO.press standardowe wsparcie dla mediów obywatelskich. Faktycznie – – dowód na silne powiązania z międzynarodową siecią lewicowych fundacji, których celem jest walka i deprecjonowanie środowisk konserwatywnych. Wystarczy przeczytać teksty zamieszczane na OKO.press – agresywne teksty wymierzone w konserwatystów głównie polityków.
W 2023 roku Michał Woś (PiS) wygrał proces apelacyjny przeciwko OKO.press w sprawie publikacji dotyczącej zakupu systemu operacyjnego dla Centralne Biuro Antykorupcyjne.
Sprawa ta stała się jednym z najgłośniejszych sporów sądowych z udziałem portalu.
Walka z Kościołem
OKO.press na „froncie ideologicznej walki” z Kościołem Katolickim jest w w forpoczcie lewackich mediów publikujące bojówkarskie teksty na ten temat, rodem z epoki Wojciecha Jaruzelskiego i Jerzego Urbana.
Tutaj pisałam o miłości Michnika do Jaruzelskiego: https://dorotakania.pl/2025/12/13/falszywe-pojednanie-jak-adam-michnik-wybielal-stan-wojenny-i-jego-architektow/
Od początku istnienia OKO.press opublikowało kilkaset tekstów krytycznych wobec KK w tym ponad 100 atakujących ojca Tadeusza Rydzyka.
Prawdziwą falę krytyki wywołał spot promujący przekazanie 1,5% podatku na OKO.press. W materiale pojawiło się hasło o „księdzu z salcesonem” i rzekomym „egzorcyzmowaniu salcesonem”.
Wpis zachęcał:
„Poznaj historię oraz przewinienia księdza z salcesonem i przekaż 1,5 proc. podatku”.
Film spotkał się z ostrą reakcją. Poseł PiS Paweł Jabłoński określił go jako „goebbelsowską propagandę” i apelował o kierowanie do redakcji pytań o granice odpowiedzialności.
Krytycy zarzucali redakcji hipokryzję: deklaratywna walka z mową nienawiści kontra język kampanii fundraisingowej.
Portal jest znany z ostrej krytyki Kościoła – ataki na Kościół Katolicki przypominają działania IV Departamentu MSW PRL powołanego do walki z Kościołem
Publikacje dotyczące historii i relacji polsko-żydowskich wzorowane są na skandalicznych, nieprawdziwych interpretacjach m.in.:
- Jana Tomasza Grossa
- Jana Grabowskiego
- Barbary Engelking
To przyjęcie jednej, ideologicznie zdefiniowanej perspektywy.
- Dziękuję, że przeczytałeś /przeczytałaś artykuł do końca. Jeżeli chcesz, by powstawały na tej tego typu materiały, włącz się proszę jako Patron.
- Twoje wsparcie jest bezcenne!
- buycoffee.to/dorota-kania
- patronite.pl/dorota.kania
