Trzy odebrane życia. Osiem lat więzienia. Patryk, Martyna i ich pięcioletni syn Oliwier zginęli na autostradzie A1 po zderzeniu z BMW, które – według ustaleń biegłych – pędziło z prędkością nawet 329 km/h. Sebastian M. został nieprawomocnie skazany na najwyższą karę, jaką sąd mógł wymierzyć za przypisany mu czyn. „Żadna kara, żaden wyrok nie zwróci nam naszych dzieci, naszego najukochańszego wnusia” – mówiła w sadzie matka Martyny. Ten dramatyczny wyrok obnażył problem granic odpowiedzialności karnej za skrajny drogowy bandytyzm. Coraz głośniej rozbrzmiewają głosy komentatorów, prawników i osób walczących z piractwem drogowym, że konieczna jest zdecydowana zmiana przepisów. Kierowcy, którzy świadomie zamieniają publiczne drogi w tory wyścigowe i doprowadzają do śmierci niewinnych ludzi, powinni ponosić znacznie surowszą odpowiedzialność, a w przypadkach, w których dowody wskazują na godzenie się ze śmiercią innych osób, odpowiadać za zabójstwo z zamiarem ewentualnym. Na potrzebę rozważenia zaostrzenia prawa wskazała nawet sędzia Renata Folkman, która wydała wyrok w sprawie Sebastiana M. Czy tragedia trzyosobowej rodziny stanie się wreszcie impulsem do zmian, które powstrzymają drogowych bandytów, zanim odbiorą życie kolejnym niewinnym ludziom?
Tragedia
16 września 2023 roku. Autostrada A1 w rejonie Sierosławia, niedaleko Piotrkowa Trybunalskiego. Trasa w kierunku Katowic.
Samochodem marki Kia podróżuje trzyosobowa rodzina: Patryk, jego żona Martyna i ich pięcioletni syn Oliwier. Jadą z prędkością około 140 km/h, z włączonym tempomatem. Według późniejszych ustaleń ekspertów samochód porusza się środkowym pasem i nie wykonuje nagłego manewru.
Za nimi nadjeżdża BMW prowadzone przez Sebastiana M.
Nie jest to zwykły samochód. Jego moc została zwiększona z fabrycznych 530 do około 650 koni mechanicznych. Usunięto również elektroniczny ogranicznik prędkości, który fabrycznie uniemożliwiał przekroczenie 250 km/h.
Według biegłych BMW bezpośrednio przed tragedią poruszało się z prędkością od 315 do 329 km/h.
To prędkość, przy której samochód w każdej sekundzie pokonuje około 90 metrów. Oznacza to, że dystans odpowiadający długości boiska piłkarskiego znika niemal w jednej sekundzie.
Różnica prędkości między obydwoma pojazdami wynosiła około 175–189 km/h. Z perspektywy kierowcy Kii oznaczało to, że nadjeżdżające z tyłu BMW zbliżało się z ogromną szybkością.
Dochodzi do zderzenia.
Kia uderza w bariery energochłonne i staje w płomieniach. Giną wszyscy pasażerowie: dwoje dorosłych i pięcioletnie dziecko. Rodzina przestaje istnieć.
Tragedia na A1 stała się symbolem bezkarności drogowej brawury, ale również sprawdzianem dla polskiego wymiaru sprawiedliwości. Od początku pojawiały się pytania nie tylko o zachowanie kierowcy BMW, lecz także o reakcję służb, które początkowo nie zatrzymały go w związku z wypadkiem.
BMW zamienione w wyścigową maszynę
W uzasadnieniu wyroku sędzia Renata Folkman zwróciła uwagę na okoliczność, która nadaje całej sprawie szczególne znaczenie.
Sebastian M. nie tylko dysponował bardzo szybkim samochodem. Świadomie zwiększył jego możliwości, usuwając zabezpieczenia ograniczające prędkość.
Moc silnika wzrosła z 530 do 650 KM. Zdjęto również fabryczny ogranicznik prędkości do 250 km/h.
Co szczególnie istotne, nie była to jednorazowa ingerencja. Jak wynika z ustaleń przedstawionych przez sąd, ogranicznik usunięto dwukrotnie, ponieważ podczas serwisowania samochodu BMW przywróciło fabryczne zabezpieczenie.
Sędzia Folkman nie miała wątpliwości, jakiemu celowi służyły te modyfikacje.
„Tuning i zdjęcie ogranicznika prędkości potrzebne było oskarżonemu do tego, by poruszać się z prędkością wyścigową po drodze publicznej”.
To ustalenie ma znaczenie wykraczające poza samą tragedię. Pokazuje bowiem, że jazda z ekstremalną prędkością nie była wyłącznie rezultatem chwilowego naciśnięcia pedału gazu. Samochód został wcześniej przygotowany do rozwijania prędkości znacznie przekraczających dopuszczalne limity.
W ocenie sądu oskarżony traktował autostradę jak tor wyścigowy.
„Oskarżony, wykorzystując drogę publiczną, zamiast się udać na dedykowany takim eksperymentom tor Formuły 1, sprawdzał, ile uda się maksymalnie wydobyć prędkości z tak stuningowanego BMW” – mówiła sędzia Renata Folkman.
Sąd wskazał również, że nie wiadomo, ile podobnych prób kierowca przeprowadził wcześniej.
Wiadomo natomiast o jednej, niezwykle niepokojącej okoliczności.
Sąd ujawnił kolejną niebezpieczną jazdę
W uzasadnieniu wyroku znalazła się informacja o wcześniejszej jeździe Sebastiana M. z prędkością 304 km/h, podczas której towarzyszył mu pracownik.
Nie chodziło więc wyłącznie o jeden tragiczny przejazd.
Z ustaleń przywołanych przez sąd wynika, że Sebastian M. już wcześniej testował możliwość jazdy z prędkością przekraczającą 300 km/h.
Sędzia Folkman stwierdziła, że oskarżony:
„Rażąco lekkomyślnie zakładał, że tak jak we wcześniejszej próbie jazdy z prędkością 304 km/h ze swoim pracownikiem, nic się nie stanie”.
To jeden z najważniejszych fragmentów uzasadnienia.
Wcześniejsze doświadczenie z ekstremalną prędkością mogło utwierdzić kierowcę w przekonaniu, że panuje nad samochodem. Jednak przy ponad 300 km/h margines bezpieczeństwa staje się dramatycznie mały, a najmniejszy błąd może prowadzić do katastrofalnych skutków.
Sąd uznał zachowanie oskarżonego za skrajnie rażące naruszenie zasad bezpieczeństwa drogowego.
Pozostaje jednak zasadnicze pytanie: gdzie kończy się rażąca lekkomyślność, a zaczyna świadome godzenie się na możliwość odebrania komuś życia?
To pytanie powróciło po ogłoszeniu wyroku ze szczególną siłą.
Biegli obalili wersję obrony
Jednym z najważniejszych elementów procesu była rekonstrukcja przebiegu wypadku.
Przed Sądem Rejonowym w Piotrkowie Trybunalskim zeznawali świadkowie zdarzenia, policjanci i strażacy pracujący na miejscu tragedii, pasażerowie BMW, osoby związane z firmą zajmującą się poprawianiem osiągów samochodu oraz były pracownik oskarżonego.
Kluczowe znaczenie miała jednak obszerna opinia zespołu biegłych zajmujących się rekonstrukcją wypadków drogowych.
Eksperci ustalili, że BMW poruszało się z prędkością od 315 do 329 km/h, a Kia jechała około 140 km/h.
Biegli stwierdzili również, że kierowca Kii nie zmieniał przed zderzeniem toru jazdy. Samochód cały czas poruszał się środkowym pasem.
Było to ustalenie szczególnie istotne w kontekście stanowiska obrony Sebastiana M., która przedstawiała odmienny przebieg zdarzenia, wskazując na rzekome zajechanie drogi przez kierowcę Kii.
Opinia ekspertów nie potwierdziła tej wersji.
Sędzia Folkman podkreśliła, że odpowiedzialność za tragedię ponosi wyłącznie oskarżony.
„Sebastian M. jest jedynym winnym i odpowiedzialnym spowodowania wypadku i wyłącznie jego obciąża to zdarzenie i tragiczne jego skutki – śmierć całej rodziny”.
Jeszcze mocniej zabrzmiały kolejne słowa sędzi:
„Kierowca Kii nie tylko nie mógł uniknąć zdarzenia, ale do końca nie miał świadomości nadciągającego śmiertelnego zagrożenia”.
To zdanie pokazuje dramatyzm sytuacji.
Rodzina podróżująca Kią nie miała realnej możliwości obrony przed zagrożeniem, którego – zgodnie z oceną sądu – nawet nie zdążyła rozpoznać.
Zatrzymanie i ekstradycja
Historia Sebastiana M. nie zakończyła się na autostradzie A1.
Po wypadku kierowca BMW nie został zatrzymany przez policjantów zabezpieczających miejsce zdarzenia. Opuścił Polskę i wyjechał do Zjednoczonych Emiratów Arabskich.
W październiku 2023 roku został zatrzymany w Dubaju.
Do Polski sprowadzono go dopiero w maju 2025 roku, po przeprowadzeniu procedury ekstradycyjnej.
Następnie trafił do aresztu, w którym przebywał podczas procesu.
Ta część historii rodzi osobne pytania dotyczące skuteczności pierwszych działań służb po tragedii. Fakt, że kierowca samochodu uczestniczącego w śmiertelnym wypadku mógł opuścić kraj, stał się jednym z najbardziej kontrowersyjnych elementów sprawy.
Jednocześnie należy rozróżnić dwie kwestie prawne.
Ucieczka z miejsca wypadku może mieć określone konsekwencje karne. Natomiast sam późniejszy wyjazd za granicę, nawet w celu uniknięcia odpowiedzialności, nie stanowi automatycznie odrębnego przestępstwa.
W przypadku Sebastiana M. nie ustalono, by zbiegł bezpośrednio z miejsca zdarzenia. Został zwolniony przez funkcjonariuszy, a dopiero później opuścił Polskę.
To rozróżnienie miało znaczenie dla zakresu możliwej odpowiedzialności karnej.
Sąd wymierzył maksymalną karę
Po trwającym około roku procesie Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim ogłosił wyrok.
Sebastian M. został nieprawomocnie skazany na osiem lat pozbawienia wolności.
To maksymalna kara przewidziana za przypisany mu czyn według przepisów mających zastosowanie w tej sprawie. Prokuratura domagała się właśnie ośmiu lat więzienia. Obrona i oskarżony wnosili o uniewinnienie.
Oprócz kary pozbawienia wolności sąd orzekł 15-letni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych.
Nakazał również wypłatę zadośćuczynienia pięciu oskarżycielom posiłkowym – po 500 tysięcy złotych dla każdego.
Łącznie daje to 2,5 miliona złotych.
Sąd zasądził także zwrot wydatków poniesionych przez oskarżycieli posiłkowych w związku z postępowaniem.
Na poczet kary zaliczono okres pozbawienia wolności w sprawie. W określonych ustawą warunkach skazany może ubiegać się o warunkowe przedterminowe zwolnienie po odbyciu odpowiedniej części kary. Nie oznacza to jednak automatycznego wyjścia na wolność.
Wyrok pozostaje nieprawomocny.
Osiem lat – maksymalna kara dopuszczalna w tej sprawie – dla rodziny ofiar brzmi jednak jak dramatycznie mało wobec trzech utraconych istnień.
„Nie zwróci nam naszych dzieci i jedynego wnusia”
Najbardziej przejmujące słowa po ogłoszeniu wyroku nie padły z ust prawników.
Wypowiedziała je Małgorzata Duda, matka Martyny, jednej z ofiar tragedii.
Kobieta od ponad trzech lat żyje ze świadomością, że straciła córkę, zięcia i ukochanego wnuka.
Po ogłoszeniu wyroku nie ukrywała rozgoryczenia.
„Te osiem lat to pokazuje, jak bezsilne jest nasze polskie prawo. Przede wszystkim to pokazuje, jaka luka jest w tym prawie”.
Podkreślała, że choć sąd wymierzył najwyższą dopuszczalną karę, nie zmienia to cierpienia bliskich.
„Ale my tego nie czujemy, nam te osiem lat w żaden sposób nie umniejszy żadnego bólu”.
Matka Martyny mówiła również o dramatycznych chwilach podczas rozprawy, gdy publicznie odczytywano szczegóły obrażeń odniesionych przez ofiary.
„Bardzo trudny to był moment, bardzo trudny to był czas, jak właśnie pani sędzia czytała to wszystko”.
Dla bliskich tragedia nie skończyła się wraz z zakończeniem postępowania dowodowego. Każde przypomnienie szczegółów wypadku oznaczało ponowne przeżywanie śmierci najbliższych.
W końcu padły słowa, które najlepiej oddają rozmiar rodzinnego dramatu:
„Nigdy się z tym wyrokiem nie pogodzimy. Żadna kara, żaden wyrok nie zwróci nam naszych dzieci, naszego najukochańszego wnusia”.
W tych słowach mieści się cała bezradność rodziny, która usłyszała najwyższy możliwy wyrok, a mimo to nie odzyskała poczucia sprawiedliwości.
Sędzia Folkman: odebrał życie, ale także sens życia najbliższym
W ustnym uzasadnieniu wyroku sędzia Renata Folkman odniosła się nie tylko do technicznego przebiegu wypadku i odpowiedzialności oskarżonego.
Mówiła także o konsekwencjach tragedii dla bliskich ofiar.
Przywołała refleksję jednego z polskich reżyserów, że w życiu nie chodzi wyłącznie o szczęście, ale również o jego sens.
Następnie skierowała uwagę na to, co wydarzyło się po śmierci Patryka, Martyny i Oliwiera.
„Oskarżony swoją wyścigową jazdą pozbawił życia Patryka, Martynę i Oliwiera, ale w tym samym momencie podważył sens życia ich bliskich”.
Sędzia mówiła o utraconych możliwościach wspólnego spędzania czasu, obserwowania dorastania dziecka i przeżywania codziennych rodzinnych chwil.
To wymiar tragedii, którego nie sposób przeliczyć na lata więzienia ani wysokość zasądzonego zadośćuczynienia.
Śmierć trzech osób oznaczała także zniszczenie przyszłości, którą ich bliscy wyobrażali sobie jeszcze przed 16 września 2023 roku.
Prokurator: osiągnęliśmy wszystko, na co pozwalało prawo
Po ogłoszeniu wyroku głos zabrał prokurator Aleksander Duda z Prokuratury Okręgowej w Katowicach.
Podkreślił, że niezwykle ważnym elementem rozstrzygnięcia było jednoznaczne wskazanie odpowiedzialności Sebastiana M.
Sąd nie podzielił twierdzeń, które mogłyby przenosić część odpowiedzialności na kierowcę Kii.
„Tym samym wskazał, że jakiejkolwiek winy nie ponoszą pokrzywdzeni i to jest najistotniejsze z punktu widzenia rodzin ofiar”.
Prokurator przypomniał, że oskarżyciel publiczny domagał się najwyższego dopuszczalnego wymiaru kary.
A następnie wypowiedział zdanie, które stało się jednym z najmocniejszych komentarzy do całej sprawy:
„Osiągnęliśmy wszystko, na co pozwalało prawo, ale to wciąż mniej niż wymagałby rozmiar tej tragedii”.
To paradoks tej sprawy.
Prokuratura uzyskała maksymalną karę, sąd uznał wyłączną odpowiedzialność oskarżonego, a jednak samo rozstrzygnięcie wywołało poczucie niedosytu i pytania o adekwatność polskiego prawa karnego.
Sebastian M. nadal się nie przyznaje
Wyrok nie zakończył sporu o odpowiedzialność za tragedię.
Obrońca Sebastiana M., adwokat Katarzyna Hebda, zapowiedziała wniesienie apelacji.
Podkreśliła, że jej klient konsekwentnie kwestionuje ustalenia dotyczące sprawstwa.
„Mój klient wielokrotnie podkreślał, że nie spowodował tego wypadku”.
Według obrony przebieg zdarzenia był inny niż ten przyjęty przez sąd.
Mecenas Hebda wskazała, że Sebastian M. żałuje śmierci trzyosobowej rodziny, ale nie oznacza to przyznania się do odpowiedzialności za jej spowodowanie.
„Oczywiście żałuje, że w zdarzeniu, w którym brał udział, zginęła trzyosobowa rodzina, co nie zmienia faktu, że twierdzi, iż tego wypadku nie spowodował”.
Ostateczne rozstrzygnięcie sprawy będzie więc należało do sądu odwoławczego.
Dlaczego tylko osiem lat?
Największe emocje wzbudza wymiar kary.
Wielu komentatorów zwraca uwagę, że osiem lat pozbawienia wolności za spowodowanie śmierci trzech osób wydaje się karą nieproporcjonalną do skutków zdarzenia.
Problem polega jednak na tym, że sąd nie może dowolnie określać wysokości kary.
Musi działać w granicach przepisów i kwalifikacji prawnej przypisanego czynu.
W przypadku Sebastiana M. zastosowano przepisy dotyczące spowodowania wypadku drogowego ze skutkiem śmiertelnym, obowiązujące w chwili tragedii.
Nie można było zastosować późniejszych, surowszych regulacji, jeśli pogarszałyby sytuację oskarżonego.
Wynika to z jednej z fundamentalnych zasad prawa karnego: nowe, surowsze przepisy nie mogą być stosowane wstecz do czynów popełnionych przed ich wejściem w życie.
W debacie nad sprawą przywoływany jest art. 178d Kodeksu karnego, dotyczący szczególnie niebezpiecznego prowadzenia pojazdu, polegającego na rażącym przekroczeniu prędkości i naruszeniu innych zasad bezpieczeństwa, skutkującym bezpośrednim narażeniem człowieka na utratę życia albo ciężki uszczerbek na zdrowiu.
Należy jednak rozróżnić odpowiedzialność za samo stworzenie takiego zagrożenia od odpowiedzialności za spowodowanie śmiertelnego wypadku. Sam art. 178d nie oznacza automatycznie kary dziesięciu lat więzienia za śmierć człowieka. O wymiarze kary decyduje właściwa kwalifikacja prawna i przepisy obowiązujące w czasie czynu.
Sąd może uznać zachowanie za wyjątkowo niebezpieczne, ale nie może przekroczyć ustawowych granic tylko dlatego, że skutki tragedii są szczególnie dramatyczne.
Sprawa Łukasza Żaka
W dyskusji publicznej pojawia się porównanie Sebastiana M. z Łukaszem Żakiem, skazanym w odrębnej sprawie dotyczącej tragicznego wypadku drogowego na znacznie surowszą karę – 20 lat pozbawienia wolności.
Takie zestawienie budzi zrozumiałe emocje, ale wymaga uwzględnienia istotnych różnic prawnych i faktycznych.
W sprawie Łukasza Żaka znaczenie miały między innymi okoliczności dotyczące prowadzenia pojazdu pod wpływem alkoholu, wcześniejszej karalności oraz zachowania po zdarzeniu.
W przypadku Sebastiana M. nie ustalono, by prowadził samochód pod wpływem alkoholu. Nie przypisano mu również ucieczki bezpośrednio z miejsca wypadku.
Nie oznacza to, że jazda z prędkością ponad 300 km/h jest mniej niebezpieczna.
Oznacza natomiast, że w prawie karnym nawet bardzo podobne skutki dwóch zdarzeń mogą prowadzić do zupełnie różnych kar, jeżeli odmienne są znamiona przypisanych przestępstw i okoliczności ich popełnienia.
Nie każda skrajnie niebezpieczna jazda jest też w rozumieniu prawa nielegalnym wyścigiem. Sam fakt rozwijania ekstremalnej prędkości nie przesądza jeszcze o udziale w wyścigu samochodowym.
Jednocześnie pozostaje pytanie, czy obecny system odpowiedzialności karnej wystarczająco chroni uczestników ruchu przed kierowcami świadomie stwarzającymi skrajne zagrożenie.
Zabójstwo z zamiarem ewentualnym
To najważniejszy prawny i moralny spór, jaki wywołała tragedia na A1.
Czy człowiek, który rozpędza samochód do ponad 300 km/h na publicznej autostradzie, jedynie lekkomyślnie zakłada, że nic się nie stanie?
Czy też przewiduje możliwość śmierci innych osób i godzi się na nią?
Odpowiedź ma fundamentalne znaczenie dla kwalifikacji prawnej czynu.
Polskie prawo karne rozróżnia bowiem przestępstwa umyślne i nieumyślne.
Zgodnie z art. 9 § 1 Kodeksu karnego czyn zabroniony jest popełniony umyślnie, jeżeli sprawca chce go popełnić albo – przewidując możliwość jego popełnienia – godzi się na to.
Ta druga sytuacja określana jest jako zamiar ewentualny.
W przypadku przestępstwa zabójstwa oznacza to, że sprawca nie musi bezpośrednio dążyć do śmierci drugiej osoby. Konieczne jest jednak wykazanie, że przewidywał możliwość spowodowania śmierci i akceptował taki skutek.
Nie wystarczy samo stwierdzenie, że zachowywał się wyjątkowo nieodpowiedzialnie.
Granica między świadomą nieumyślnością a zamiarem ewentualnym przebiega przez stosunek sprawcy do przewidywanego skutku.
Sprawca działający ze świadomą nieumyślnością przewiduje możliwość tragedii, ale bezpodstawnie zakłada, że jej uniknie.
Sprawca działający z zamiarem ewentualnym przewiduje taki skutek i godzi się na jego wystąpienie.
W praktyce rozróżnienie tych stanów bywa niezwykle trudne.
Szczególnie wtedy, gdy kierowca nie deklaruje zamiaru wyrządzenia komukolwiek krzywdy, ale podejmuje zachowania stwarzające ogromne zagrożenie dla życia.
Czy wcześniejsze testowanie samochodu przy prędkości 304 km/h, świadome usunięcie ogranicznika prędkości i późniejsza jazda z prędkością nawet 329 km/h mogłyby stanowić dowody przemawiające za zamiarem ewentualnym?
Niemcy. Polka skazana na dożywocie po śmierci dzieci w nielegalnym wyścigu
Przykładem znacznie surowszego podejścia do odpowiedzialności karnej za śmiertelne skutki skrajnie niebezpiecznej jazdy jest sprawa Ewy P. w Niemczech.
Kobieta brała udział w nielegalnym wyścigu samochodowym w Barsinghausen w Dolnej Saksonii.
Według relacji przytoczonych w materiale jechała z prędkością około 180 km/h na drodze, na której obowiązywało ograniczenie do 70 km/h.
Podczas wyprzedzania innego uczestnika wyścigu zderzyła się z Nissanem Qashqai, którym podróżowała rodzina.
Zginęło dwoje dzieci.
Sprawa trafiła przed sąd w Hanowerze.
Sąd przyjął, że kobieta zdawała sobie sprawę z możliwości spowodowania śmierci innych uczestników ruchu i godziła się na taki skutek.
Została skazana na karę dożywotniego pozbawienia wolności za zabójstwo z zamiarem ewentualnym.
To przykład pokazujący, że ekstremalnie niebezpieczne zachowanie za kierownicą może w określonych okolicznościach zostać potraktowane nie jako zwykłe nieumyślne spowodowanie śmierci, ale jako przestępstwo umyślne.
Przypadek z Dolnej Saksonii pokazuje, że dyskusja o zamiarze ewentualnym w przypadku śmiertelnych wypadków spowodowanych skrajną brawurą nie jest jedynie teoretycznym sporem prawników.
Politycy różnych ugrupowań mówią o zabójstwie
Wyrok w sprawie Sebastiana M. wywołał gwałtowne reakcje polityczne.
Co znamienne, głosy krytyki wysokości kary pojawiły się po różnych stronach sceny politycznej.
Marcelina Zawisza z Partii Razem w swoim wpisie w serwisie X wskazywała, że osoba prowadząca samochód z prędkością około 300 km/h musi zdawać sobie sprawę z możliwych skutków zderzenia.
Przekonywała, że taki kierowca powinien odpowiadać jak człowiek świadomie odbierający życie drugiej osobie.
W jej ocenie właściwa byłaby odpowiedzialność jak za zabójstwo, zagrożone znacznie surowszą karą.
Podobne stanowisko wyraził Dariusz Matecki z Prawa i Sprawiedliwości.
„8 lat za śmierć całej rodziny, w tym małego dziecka. Skandalicznie niski wyrok! W mojej ocenie kwalifikacja prawna jest całkowicie błędna. Sebastian M. powinien odpowiadać za zabójstwo z zamiarem ewentualnym. Trzy odebrane życia”.
Te wypowiedzi nie zmieniają kwalifikacji prawnej czynu ani ustaleń sądu.
Pokazują jednak skalę społecznych emocji i to, że pytanie o odpowiedzialność za skrajnie niebezpieczną jazdę wykracza poza bieżące podziały partyjne.
W tej sprawie politycy ideowo odległych ugrupowań doszli do podobnego wniosku: kara ośmiu lat więzienia nie odpowiada ich zdaniem rozmiarowi tragedii.
Sąd wskazuje lukę w prawie
Sędzia Renata Folkman, uzasadniając wyrok, nie ograniczyła się do oceny zachowania oskarżonego.
Zwróciła również uwagę na potrzebę rozważenia zmian w przepisach dotyczących kierowców wykorzystujących drogi publiczne do ekstremalnie niebezpiecznej jazdy.
„Sprawa ta pokazuje, że de lege ferenda, zasadna może okazać się potrzeba rozważenia regulacji dających podstawy do surowszej odpowiedzialności dla kierujących łamiących przepisy dotyczące bezpieczeństwa na drogach publicznych w sposób maksymalnie rażący”.
Sędzia wskazała szczególnie na przypadki, w których konsekwencją takiego zachowania jest śmierć innych uczestników ruchu.
Podkreśliła dramatyczną sytuację ludzi, których jedynym nieszczęściem było znalezienie się na drodze skrajnie nieodpowiedzialnego kierowcy.
To ważny głos, ponieważ nie padł wyłącznie z ust komentatora czy polityka.
Wypowiedziała go sędzia, która przez rok prowadziła proces, analizowała dowody i ostatecznie wymierzyła najwyższą karę dopuszczalną w ramach przyjętej kwalifikacji prawnej.
Jej stanowisko jest wyraźnym postulatem rozważenia surowszych regulacji.
Rynek tuningu pod lupą
Sprawa Sebastiana M. ujawniła również problem, który dotychczas rzadziej pojawiał się w debacie publicznej.
Chodzi o modyfikacje samochodów zwiększające ich moc i prędkość maksymalną.
W BMW oskarżonego moc zwiększono o 120 koni mechanicznych. Usunięto także ogranicznik prędkości do 250 km/h.
Jak ustalił sąd, fabryczne zabezpieczenie zostało później przywrócone przez producenta podczas serwisu, a następnie ponownie usunięte.
Ta okoliczność prowadzi do pytania, czy obowiązujące regulacje dotyczące dopuszczalnych modyfikacji samochodów są wystarczające.
Sędzia Folkman zwróciła uwagę na potrzebę rozważenia ograniczeń dotyczących ingerowania w moc pojazdów i fabryczne ograniczniki prędkości.
Do tego stanowiska odniósł się adwokat Łukasz Kowalski, pełnomocnik rodziny ofiar.
„Ten proces już się stał precedensowy, bo wielokrotnie kwestia tuningu i udoskonaleń samochodów (…) wykonanych przez oskarżonego w jego pojeździe, a kwestionowanych przez producenta pojazdu, były podnoszone”.
Mecenas Kowalski wyraził nadzieję, że tragedia na A1 stanie się impulsem do szerszej dyskusji o regulowaniu rynku tuningu.
Jego zdaniem potrzebne może być wprowadzenie konkretnych przepisów określających granice dopuszczalnych modyfikacji.
Tragedia na A1 pokazała, że możliwości techniczne samochodu mogą znacznie wykraczać poza warunki, w których kierowca jest w stanie bezpiecznie uczestniczyć w normalnym ruchu drogowym.
Sprawa Sebastiana M. nie jest wyłącznie historią jednego wyroku.
Jest historią śmierci trzech osób i państwa, które musi odpowiedzieć na pytanie, czy potrafi skutecznie chronić obywateli przed ludźmi zamieniającymi publiczne drogi w tory wyścigowe.
- Dziękuję, że przeczytałeś /przeczytałaś artykuł do końca. Jeżeli chcesz, by powstawały na tej tego typu materiały, włącz się proszę jako Patron.
- Twoje wsparcie jest bezcenne!
- buycoffee.to/dorota-kania
- patronite.pl/dorota.kania
